کتاب آرزوهایم را سالها پیش بوسیده و کنج طاقچه فراموشی نهاده ام . اکنون دگر هیچ آرزوئی ندارم و از خدا هم هیچ نمی خواهم. نه مرگ را و نه زندگی را . دوست ندارم لحظه هایم تغییری بکنند، ساکن و ساکت همچو مردابی در اعماق تاریک جنگل.بیگانه با جنس بشرم.

دوست ندارم حتی برای لحظه ای کسی سکوتم را بشکند.

از پروانه شدن بیزارم. از ترحم مهربانان متظاهر رنج میبرم و از دست معشوقه های یک روزه به تنهائی پناه میبرم.

کاش میشد این باقیمانده های عمر را چون مرده ای در قبری تاریک و بی نشان تنهای تنها سر کرد. کاش زمان و زمین و زندگی برای همیشه متوقف میشد. کاش این قلب سیاهم که سالها جولانگاه عشق و عاشقی بوده برای همیشه از تپش می افتاد. کاش هرگز خاطره ای در ذهنم نبود تا که زخم کاری بیوفائی هایش هر آن، برروی دلم تازه نمی شد. کاش پایان دلشوره های قلب چرکینم می رسید. هرگاه آن لبخندهای پر از فریبش را بیاد می آورم دستی محکم بر پیشانی خود میکوبم که چقدر احمقانه به پایش نشستم.هزار بار پشیمان از کرده خویشم . چرا راز دل خود را به او گفتم. چرا آنقدر ساده (( دوستت دارم )) را برایش برزبان جاری ساختم.

ای کاش هرگز نمی دانست که دیوانه وار میخواستمش.

دل عاشق را باید به صلیب کشید . قلب عاشق را باید سوزاند. با تیری زهر آگین باید آنرا نشانه رفت. قلبی که عاشق شده را باید در چاهی تاریک و طویل معدوم کرد. هرگز نباید به این قلب فرصت اظهار عشق داد. چرا که عاشقان هر چه می کشند از وسوسه این قلب پر عاطفه بی تعقل می کشند./